Το ΝΑΤΟ συζητά αλλαγές στις απαιτήσεις για στρατιωτικό δυναμικό
Το ΝΑΤΟ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση των στόχων στρατιωτικών ικανοτήτων του, στο πλαίσιο τετραετούς διαδικασίας. Οι συζητήσεις αφορούν το αν οι σύμμαχοι θα πρέπει να διαθέτουν ταυτόχρονα πόρους για μεγάλο πόλεμο στην Ευρώπη και μικρότερες αποστολές αντιμετώπισης κρίσεων. Η τε остаία συμφωνία αναμένεται έως τον Φεβρουάριο.
Βασικά σημεία
- 32 χώρες μέλη του ΝΑΤΟ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για τους στόχους στρατιωτικών ικανοτήτων του συμφώνου.
- Οι στόχοι καθορίζουν ποια στρατεύματα και όπλα θα παρέχουν οι σύμμαχοι σε περίπτωση σύρκωσης και ποιος θα χρηματοδοτεί τον εξοπλισμό τους.
- Το τρέχον σχέδιο χρησιμοποιεί τη λέξη «ή», προβλέποντας πόρους για ένα από τα δύο σενάρια, αντί και για τα δύο.
- Οι συζητήσεις αφορούν το έγγραφο «Πολιτικές κατευθυντήριες αρχές» και εντάσσονται σε τετραετή διαδικασία αναθεώρησης.
- Οι νέες απαιτήσεις προβλέπεται να εγκριθούν έως το 2029.
- Η αλλαγή δεν θα επηρεάσει αυτόματα τις τρέχουσες αποστολές του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο και το Ιράκ.
- Η τελική συμφωνία αναμένεται έως τον Φεβρουάριο.
Γιατί έχει σημασία
Οι νέοι κανόνες θα καθορίσουν αν το ΝΑΤΟ θα πρέπει να διαθέτει ταυτόχρονα πόρους για μεγάλο πόλεμο στην Ευρώπη και για πολλαπλές μικρότερες αποστολές αντιμετώπισης κρίσεων. Η αλλαγή ανταποκρίνεται στην πίεση των ΗΠΑ για προτεραιότητα στην προστασία της Ευρώπης στο πλαίσιο του σχεδίου «ΝΑΤΟ 3.0», ενώ ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει για πιθανή ρωσική εισβολή έως το 2029. Οι αυξανόμενοι περιορισμοί στον προϋπολογισμό άμυνας ενδέχεται να δυσχεραίνουν την αναθεώρηση.
Τι συνέβη
Οι 32 χώρες μέλη του ΝΑΤΟ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση των στόχων στρατιωτικών ικανοτήτων του συμφώνου, οι οποίοι καθορίζουν τις війσκες και τα όπλα που θα διαθέσουν οι σύμμαχοι σε περίπτωση σύρκωσης, καθώς και τη χρηματοδότησή τους. Η διαδικασία αποτελεί μέρος τετραετούς επανεξέτασης και αφορά το έγγραφο «Πολιτικές κατευθυντήριες αρχές». Стандарτα, οι απαιτήσεις π передбаφαν δυνατότητα να διατίθενται ταυτόχρονα αρκετές δυνάμεις για μεγάλο πόλεμο στην Ευρώπη και για αρκετές μικρότερες αποστολές σε κρίσεις. У поточному проєкті η «και» έχει αντικατασταθεί με «ή», ώστε να προβλέπεται επαρκής παροχή δυνάμεων για ένα από τα δύο σενάρια. Η επιλογή ακόμη βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο. Η κάλυψη поτίζεται έως τον Φεβρουάριο, ενώ οι τελικές απαιτήσεις αναμένεται να εγκριθούν έως το 2029. Οι τρέχουσες αποστολές στο Κόσοβο και το Ιράκ δεν θα επηρεαστούν αυτόματα.
Πώς το περιγράφουν οι ουκρανικές πηγές
Τα ουκρανικά υλικά δίνουν έμφαση στην αντιμετώπιση της Ρωσίας, στην προστασία της Ευρώπης και στην αναθεώρηση της αμερικανικής παρουσίας. Επισημαίνουν το σχέδιο «ΝΑΤΟ 3.0», τις προειδοποιήσεις για πιθανή ρωσική εισβολή έως το 2029 και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που ενδέχεται να δυσχεραίνουν την αναθεώρηση. Διακρίνονται επίσης οι διαφορετικές θέσεις των συμμάχων: η Νότια Ευρώπη συνήθως відίδει προτεραιότητα στις εταιρικές σχέσεις και στη διαχείριση κρίσεων, ενώ οι ΗΠΑ, η Βόρεια Ευρώπη και οι σύμμαχοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή υποστηρίζουν την προτεραιότητα της άμυνας έναντι της ρωσικής απειλής.
Πώς το περιγράφουν οι διεθνείς πηγές
Το διεθνές πλαίσιο εστιάζει στον μηχανισμό αναθεώρησης των στόχων και στο ερώτημα αν οι σύμμαχοι πρέπει να προετοιμάζουν για και τους δύο σενάρια. Εκτός από την ουκρανικсьκή οπτική που περιγράφηκε παραπάνω, η σύνθεση δεν παρέχει ξεχωριστή, διεθνή σύγκριση.
Πού διαφέρουν οι αναφορές
Οι πηγές διαφέρουν ως προς τον χαρακτήρα του έργου: ορισμένες формулювання подають τις переговори та το документ як підтверджені, тηρών άλλες ως ρεπορταζόμενο πρόχειρο σε πολύ πρώιμο στάδιο.
Ιστορικό
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ επέστρεψε κυρίως σε αποστολές εκτός της επικράτειάς του, όπως στο Κόσοβο, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η απαίτηση να διαθέτει αρκετές δυνάμεις για τους δύο σενάρια υφίσταται εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια. Η πλήρους ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 ανάγκασε το ΝΑΤΟ να επανεξετάσει τις προτεραιότητές του για την ευρωπαϊκή άμυνα. Η τάση αυτή ενισχύεται από την αναθεώρηση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη, η οποία, σύμφωνα με δημοσιογραφικές εκτιμήσεις, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποχώρηση περίπου ενός τρίτου ή και περισσότερων των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ.